Ég var búin að setja mér markmið skv. eftirfarandi :

Sund og skiptingar : 1 klst.

Hjóla : 3:15

Hlaup : 2 klst.

Samtals 6:15

Draumurinn var að komast undir 6 tímana en mér fannst hann aldrei raunhæfur. 

Ásgeir var að miða við þetta 5:15 - 5:30 en eftir því sem keppnin nálgaðist færðust markmið nær draumatímanum hans sem var 5 tímarnir.

Það var líka ljóst að það mundi verða mjótt á mununum á milli Ásgeirs og Sigga sem voru í mjög svipuðu formi og aðeins spurning um dagsformið hvor yrði á undan.

Undirbúningurinn : 

Við fórum út til Arizona 12 dögum fyrir keppnina. Bæði var tímamismunurinn svo mikill að það tók tvo til þrjá daga að snúa ofan af sér og losna við allan bjúginn sem við fengum í fluginu og svo var kominn vetur á Íslandi en 30 stiga hiti í Arizona og mér fannst ég rétt vera búin að venjast hitanum þegar kom að keppninni. Ég hefði ekki viljað hafa minni undirbúningstíma en þetta úti. Að auki gátum við notað tímann sem við áttum að vera að hvíla í að skoða okkur um og dreifa huganum frá keppninni.

Morguninn :

Við vöknuðum klukkan fjögur og reyndum saman að koma niður morgunverði. Morgunverðurinn á hótelinu opnaði kl. 5 en okkur fannst það fullseint. Vildum losna við að þurfa að standa í biðröðum á skiptisvæðinu.

Ég kom með herkjum niður einni múffu sem ég sníkti út úr Sigga. Það var rosalega þægilegt að hafa Sigga því hann bjó í Boston í 7 ár og ratar því vel á vörumerki og verslanir í henni Ameríku.

Maður fékk bara minnimáttarkennd þegar maður sá öll flottu hjólin á skiptisvæðinu. Þarna voru saman komnir hundruðir milljóna í útbúnaði. Ég leitaði um allt til að finna hjól sem mér fannst vera svipuð eða lélegri en mitt. Ég fann bara tvö.

Ég verð eiginlega að segja að það síðasta sem mig langaði til að gera þennan morgun var að taka þátt í þessarri keppni. Ég var með æluna í hálsinum af stressi og kvíða. Það eina sem ég gat huggað mig við var að ég var ekki eins illa haldin og fyrir fyrstu ólympísku þríþrautina mína því þá var ég líka með geðveikan spennuhöfuðverk sem lagaðist ekki fyrr en keppnin var hálfnuð. Það er nú samt ekkert þægileg tilfinning að fara að synda í opnu vatni með æluna í hálsinum. Mér leið miklu betur þegar ég heyrði massaðan íþróttamann við hliðina á mér trúa félaga sínum fyrir því að hann væri búinna að æla öllum undirbúningnum.

Það góða var hinsvegar að það var nær alskýjað. Þennan morgun var 17 stiga hiti og eftir að hafa verið í nær hálfan mánuð í heiðskýru veðri og heitu var þetta bara svalt og þægilegt. Þó að það væri ekkert kalt að standa þarna á þríþrautarbuxum og topp var gott að komast í blautbúninginn.

Sundið (44:55) :

Okkur var startað í hollum. Siggi var í holli númer 4, Ásgeir númer 6 og ég númer 7. Mismunandi litar sundhettur voru fyrir hvert holl og Ásgeir átti í erfiðleikum með að venjast því að vera með þessa hettu. Við vorum búin að spyrja hvort hann þyrfti endilega að hafa hana og fengum þau svör að það væri nauðsynlegt, já, en hann yrði ekki veiddur upp úr vatninu þó að hún dytti af :)

Það var byrjað að starta um leið og birti og það var flott að sjá fyrsta hópinn synda á móts við fjólubláa sólarupprásina.

Vatnið var kalt til að byrja með þannig að maður saup smá hveljur þegar það byrjaði að síast inn í búninginn. Ég var þakklát fyrir æfinguna sem við fengum að taka í vatninu daginn áður því að nú vissi ég á hverju ég átti von og var fljótari að ná önduninni í rétt horf. Ég þorði nú samt ekki annað en að pota mér ofaní með þeim fyrstu til að hafa eins langan tíma og hægt væri til að venjast vatninu. Það er alveg vonlaust að byrja að synda ef maður er ekki kominn með ró í skrokkinn. Þá nær maður aldrei góðum takti.

Við þurftum að byrja á að synda ca. 50 metra út að bauju þar sem okkur var startað. Ég reyndi eins og ég gat að komast yst í hópinn en það tókst ekki. Það var allstaðar fólk fyrir. Ég lenti því beint í miðri kösinni. Þegar skotið var af stað var ég með ca. 50 konur fyrir framan mig og svona 200 fyrir aftan mig. Útsýnið ofan í vatnið var ekki neitt, ég sá ekki einu sinni handleggina á sjálfri mér. Ég var alltaf að lenda í því að synda upp á bakið á einhverjum og ef ég stoppaði lenti annar upp á bakinu á mér. 

Það erfiðasta var að halda stefnunni en halda samt áfram að synda. Fyrst var ég alltaf að stoppa eða skipta yfir á bringusund á meðan ég var að átta mig. Hvorugt var sniðugt í svona mikilli kös og ég var skíthrædd um að sparka í einhvern fyrir aftan mig.

Sundhringurinn var ferhyrningur ca. 50 m. breiður og við byrjuðum á miðri langhliðinni, þannig að það voru ca. 400 m. frá startinu að beygjunni.

Fljótlega fór ég að reyna að færa mig út á kantinn. Siggi var búinn að vara okkur við því að vera ekki innarlega í beygjunum við baujurnar þar sem allir vilja taka krappa beygju. Þetta var nú meira vesenið, alltaf að líta upp og aftur fyrir sig, sjá lag, stinga sér í gegn, halda áfram að synda. Þegar ég kom að baujunni var bara ein stelpa utan við mig og hún tók sveiginn beint í veg fyrir mig. Ég stoppaði og fór út fyrir hana og þakkaði guði fyrir það það var bara ein.

Þegar beygjurnar voru búnar tók við 1000 m. beint sund til baka. Nú nennti ég ekki kíkja í kring um mig meir, enda búin að eyða allt of miklum tíma í þá vitleysu. Ég tók upp nýja siði. Skellti mér inn í miðjan hópinn og synti bara þar til ég synti á einhvern, þá leit ég upp, lagaði stefnuna og hélt áfram að synda. Þannig náði ég því að synda jafnvel eina 30-40 metra áður en ég þurfti að líta upp. Eina að ég var pínu óörugg þegar við nálguðumst brýrnar því ég var hrædd við að keyra á brúaarstólpa en ég losnaði við þá hræðslu því þegar ég var komin of nálægt einum þeirra kom maður á kajak og ýtti við mér .

Ég er alveg viss um að ég synti ekki minna en 2000 metra í þessu sundi en eitthvað af því var óttalegt gutl. Ég missti nær allan hópinn minn fram úr mér á fyrstu 400 metrunum og var svo að tína upp það sem eftir var af sundinu. Ég hafði það þó á tilfinningunni þegar ég kom uppúr að ég væri mjög aftarlega og það voru allskonar litir á sundhettunum í kringum mig þá.

Aðstoðarmenn kipptu mér uppúr og við tók 200 m. hlaup að tímatökumottunni sem tók sundtímann. Á leiðinni þangað voru svokallaðir stripparar (wet suit strippers) en þeir dróu af fólki blautbúningana. Maður gaf sér því tíma til að láta sig vaða á botninn á gangstéttina og láta kippa sér úr gallanum á leiðinni inn á skiptisvæðið.

Ég er mjög sátt við sundtímann : 44:55 sem er hvorki meira né minna en það sem ég hafði vonast eftir sem var áður en ég gerði mér grein fyrir því að sundið var 1900 metrar en ekki 1800 eins og ég hélt fyst. Best var þó að ég náði því allan tímann að halda afslöppuðum takti og rólegri öndun og það sem ég synti af einhverju viti það synti ég vel.

Hjólið (2:59):

Ég var alveg hissa hvað ég var spræk þegar ég kom á hjólið. Ég var ekki vitund þreytt eftir sundið sem er bara alveg lygilegt miðað við það að daginn áður var ég mjög dösuð og þreytt eftir 1000 metra gutl í vatni.

Fyrst þurfti að hlaupa á hjólaskónum með hjólið eina 20 metra áður en það mátti byrja að hjóla. Planið hjá mér var að taka fyrsta hringinn rólega, taka svo á í hring númer tvö og hreinlega klára allt sem eftir væri á þriðja hring. Ástæðan : Mig er búið að langa til að ná 30 km. meðalhraða í keppni í allt sumar og þetta var síðasta tækifærið mitt á þessu keppnistímabili til að gera það. Brautin svona frekar slétt en samt kafli með brekkum þannig að það er ekki hægt að segja að þetta hafi verið létt verk :) Ironman eða ekki Ironman, ég vissi að ég mundi alltaf geta skrölt þetta hlaup. Brautin var líka langt frá því að vera bein. Það voru margar krappar beygjur á henni, 3 180 gráðu beygjur og amk. 5 þröngar 90 gráðu. Þær beygjur sem voru víðar voru flestar á vafasömu undirlagi svo það var ekki um það að ræða að halla hjólinu mikið. Auk þessa var allskonar drasl á hjólabrautinni sem hjólarar höfðu misst á leiðinni, aðallega brúsar og lok. Það var því engu að treysta í þessum beygjum. Ég var þó nokkuð ánægð með það að ég virtist vera að þora hraðar í beygjurnar er flestir þarna. Nokkrum sinnum fóru góðir hjólarar fram úr mér á feiki ferð en svo hægðu þeir svo mikið niður í næstu beygju að ég var næstum komin aftan á þá.

Ég byrjaði strax að tína upp. Sjálfstraustið jókst með hverjum hjólaranum sem ég tók framúr og eftir því sem leið á keppnina urðu þeir fittari og flottari og allir fannst mér þeir vera á dýrara hjóli en ég var á. Það var ekki fyrr en á miðjum þriðja hring sem ég fór að hjóla innanum fólk sem var af svipuðu getustigi og ég í hjólreiðum. Ég missti hinsvegar heilu hópana framúr mér á drykkjarstöðvunum þar sem ég var alveg óborganlega klaufaleg og einu sinni tók ég ranga beygju þar sem þeir sem voru í styttri vegalengd áttu að fara og þurfti að fara af hjólinu og labba aðeins til baka til að komast aftur inn á brautina.

Strax og ég var komin af stað fór ég að huga að drykk og næringu. Ég fékk mér vænan slurk af eletrolyte-drykk sem ég var með á brúsa og opnaði gelbréf. Þetta bardús hægði verulega á mér og ég fór að velta fyrir mér hvernig ég gæti komist upp með að gera þetta sem sjaldnast.  Ég fann líka hvorki fyrir orkuskorti né vökvatapi, en ég vissi að ég gæti eyðilagt fyrir mér keppnina ef ég tæki þetta ekki alvarlega. Það togaðist á í mér að vilja bara halda áfram því að í hvert skipti sem ég drakk eða tók inn gel hægðist á mér og þeir sem ég var nýbúin að taka framúr brunuðu framúr mér með einhverjum leiðinda athugasemdum um að ég væri fyrir .)

Ég ákvað að setja mér fyrir að klára báða brúsana og tvö gel áður en keppnin væri hálfnuð. Í miðjum fyrsta hringnum missti ég svo brúsann með orkudrykknum og þá voru góð ráð dýr, eftir voru tæpur hálfur líter af vatni og gelin. Ég tók gel, drakk stóran hluta af vatninu og ákvað að taka gatoradebrúsa á næstu drykkjarstöð. 

Í öðrum hringnum var kominn smá mótvindur á lengsta beina kafla brautarinnar sem voru líklega einir fimm kílómetrar og hefðu verið allgjör snilld á breiðum vegi með vindinn í bakið. Þá fór fólk að rotta sig saman og drafta hvert annað (það er þegar fólk liggur í bakinu á næsta fyrir framan og lætur hann brjóta fyrir sig vindinn) en það er bannað í Ironman. Þessi kafli brautarinnar var það þröngur að ef tveir hjóluðu hlið við hlið var ekki hægt að komast framúr. Þarna skipti miklu málið að fara eftir reglunum sem voru þær að það átti að halda sig hægra megin og halda þriggja metra bili í næsta mann fyrir framan. Ef maður vildi framúr hafði maður tuttugu sekúntur til að færa sig vinstra megin og hjóla framúr. Þarna lenti ég í því að vera föst á eftir hóp af fólki sem hjólaði í kös og svo bættist við dómarapar á mótorhjóli sem dólaði fyrir aftan þau vinstra megin. Ég kom í humátt á eftir, sótbölvandi og öskuill alla fimm kílómetrana. Sagan endurtók sig svo á þriðja hringnum en kannski var þetta bara heppni því þarna neyddist ég til að slaka aðeins á sem ég gerði ekki annars í hjólreiðahlutanum .. nema kannski til að slást við næringarinntökuna.

Það voru tvær drykkjarstöðvar á hringnum þar sem fólk stóð meðfram brautinni og rétti fram drykkjarbrúsa, gel eða banana til hjólreiðamannana sem gripu þessa hluti fimlega og héldu áfram að stíga hjólin sín á meðan þeir drukku, átu og settu brúsana í statífin sín eða tæmdu þá í vatnstankana. Ekki ég. Í fyrstu atrennu tókst mér reyndar að grípa gatoradebrúsa af starfsmanni á drykkjarstöð og var himinlifandi yfir leikni minni þar til kom að því að drekka úr honum. Ég hef aldrei séð þessa tegund af tappa. Það átti ábyggilega að drekka gegnum tappann en allt sem gerðist var að drykkurinn fór meðfram tappanum og yfir mig og hjólið. Þá reyndi ég að skrúfa tappann af. Ég þori ekki að stíga hjólið nema með báðar hendur á stýri svo ég lét renna á meðan ég var að þessu. Hraðamælirinn hrapaði úr 28 km. í 20 og svo í 16 og enn slóst ég við tappann. Loks náði ég honum af, sturtaði í mig eins miklu og ég gat og henti síðan frá mér brúsanum og ákvað að reyna við vatnsflösku næst. Á næstu drykkjarstöð vildi ekki betur til en svo að vatnsflaskan sem ég reyndi að grípa flaug í götuna og eina fólkið sem ég átti eftir að hjóla framhjá á þeirri drykkjarstöð var með gatorade. Mér tókst að grípa flösku (15 km. hraði) og upphófst sama brasið og fyrr, reynt að drekka, gefist upp, tappinn af, drukkið, flaskan í götuna. Ekki meira gatorade, takk.

Á fyrri drykkjarstöðinni í síðasta hringnum tókst mér loks að ná mér í vatn. Ég þurfti að beita mig hörðu til að slaka nógu mikið niður svo ég gæti innbyrt gel og drukkið vatnið. Það var svo stutt eftir og ég var farin að sjá fram á að ég gæti náð góðum hjólatíma. Svo var ég hvorki þyrst né svöng. Ég minnti sjálfa mig á að enn væri slatti eftir af þessarri keppni og ef ég æti hvorki né drykki þá gæti ég eyðilagt allt. Svo drakk ég og át og setti svo allt í botn síðustu kílómetrana. Þegar ég kom að markinu vissi ég að ég var mjög nálægt draumatímanum mínum. Mér fannst hálf klént að þurfa að fara af hjólinu og labba síðustu 30 metrana að tímatökumottunni og fá skakklapp á brauðfótum inn í hjólatímann. 

Ég fór afar varlega þegar ég steig af hjólinu. Þetta var meira en tvöfallt lengri keppni en ég hef áður tekið þátt í og lappirnar hafa alltaf verið slappar eftir kröftugar hjólreiðar. Það kom mér verulega á óvart þegar ég stóð styrkum fótum á jörðinni við hliðina á hjólinu mínu og fann að ég var hvorki dofin né nötrandi. Það var ekki einu sinni skrýtið að taka skrefin af stað. Á öllum æfingum og í allri keppni hef ég fengið náladofa í hægri fótinn ef ég hef hjólað lengur en klukkustund en í þetta skipti fann ég ekki fyrir neinu þvílíku. Ég var svo undrandi að ég fattaði ekki einu sinni að skokka með hjólið fyrr en ég var búin að labba eina 10 metra, alltaf að bíða eftir að nú hlytu lappirnar að fara að titra eða dofna.

Hlaupið (2:22): 

Ég hafði ákveðið að hjóla í bol en nú var hitinn kominn vel yfir 20 gráðurnar og ljóst að ekki yrði um vindkælingu að ræða í hlaupinu nema ég hlypi því hraðar. Ég fór því úr bolnum og hljóp á þríþrautarbuxum og topp. Ég fann það um leið og ég lagði af stað að þetta var rétt ákvörðun. Hitinn eins og helltist yfir mig. Ég prísaði mig sæla fyrir að það var skýjað. Eftir á að hyggja þá vorum við ótrúlega heppin að það skyldi vera skýjað þennan dag, þetta var annar dagurinn af tveimur á þessum 14 dögum sem við vorum þarna sem það var ekki alheiður himinn og miskunarlaus hiti og sól. Samt var alveg nógu heitt.

Í staðinn fyrir náladofa og brauðfætur eins og ég er vön að hafa á fyrstu kílómetrunum í þríþraut var ég með væga tognun í vinstri kálfanaum sem var afleiðing af krampa sem ég fékk í kálfann fáeinum dögum fyrir keppnina og var búin að hafa nokkrar áhyggjur af. Í hægra sköflungi var svo beinhimnubólga sem yfirgnæfði verkinn í kálfanum. Báðir þessir verkir hurfu eftir 3-4 kílómetra og við tók óþol vegna hita, þreytu, orku og vökvataps. 

Ég var búin að tína upp alveg fullt að svakalega flottum íþróttamönnum á hjólinu en á fyrstu 100 metrunum í hlaupinu komu þeir allir hlæjandi framúr mér. "Hey, Iceland, we meet again". Voða fyndið :)

Ég fann verulega fyrir því að ég drakk allt of lítið á hjólinu. Það var drykkjarstöð á hverri mílu og ég drakk og tók gel á þeim öllum. 

Það voru hlaupnir tveir rúml. 10 km. hringir. Á kílómeter 6 - 9 fannst mér hlaupið vera að léttast og gaf eilítið í en það kom í ljós að ég átti ekki inni fyrir því. Það var virkilega erfið stund að leggja af stað í seinni hringinn og horfa á eftir öllum sem voru að klára þrautina fara sína leið í átt að markinu og fagnaðarlátunum. Tvisvar sinnum á seinni hringnum kíkti sólin gegnum skýin og hellti þrúgandi hita yfir hlaupabrautina. Ég einbeitti mér að því að hugsa um það þegar ég kæmi í markið og hvað það væri mikill sigur að klára þetta. Örlitla stund hvarflaði að mér sú hugsun hvernig ég ætlaði að fara að því að klára heilan Ironman ef það væri svona erfitt að fara hálfan og hvernig tilfinning það væri að eiga að fara fjóra hringi en ekki tvo. Svo imyndaði ég mér að ég væri að fara fjóra hringi, - ætti eftir þrjá hringi en ekki einn og ég vissi að þó að mér liði djöfullega og væri að fara eins hratt og ég komst á 8 mínútna tempói þá mundi ég klára fjóra hringi ef þeir ættu að vera fjórir. Spurningin er ekki hvernig eða hvort. Það er engin spurrning í þessu dæmi. 

Ég rifjaði upp allar þær stundir í sumar þar sem ég hef verið dauð eftir 30 kílómetra hjólreiðar og verið að hugsa um hvernig ég ætti þá að fara 90 með sundi og hlaupi. Ég hef verið 5-6 tíma að hjóla 90 kílómetra og spurt mig hvernig ég ætli að fara að því að gera þetta á 3 tímum. En ég gerði það, var það ekki ? Og eins og ég gerði það þá kláraði ég líka þetta hlaup. 

Ég kom skælandi og öskrandi af gleði í mark og áhorfendur tóku fullan þátt í þessu tilfinningaflóði. Bandaríkjamenn eru hrifnæmir og ég fékk komment um það að svona ætti að gera þetta. 

Það er alltaf stórkostleg tilfinning þegar maður tekst á við sjálfan sig í svona erfiðum þrautum og hefur sigur. Því lengri og erfiðari sem þrautin er, því meira yfirþyrmandi er tilfinningin. Þetta eru stundir sem maður á eftir að kalla fram í huga sér aftur og aftur um ókomin ár.

Ég lít á þessa keppni sem tilraun og eftir hana er ég fullkomlega sannfærð um að ég get klárað heilan Ironman. Fyrst ég gat lagt allt sem ég átti í 3 klst. á hjólinu og samt hlaupið hálft maraþon á eftir þó það væri á afleitum tíma þá get ég hjólað þétta 180 kílómetra og hlaupið maraþon á eftir. Að vísu var þetta sá allra versti hálfmaraþontími sem ég hef nokkru sinni hlaupið á en ef ég ber þetta saman við maraþonið sem ég hljóp í sumar þá er þetta svipað tempó og á seinni hlutanum í því. Ég hefði vel getað farið annan hring og einn í viðbót við það ef það hefði þurft. Spurningin er ekki hvort eða hvernig. Hún er bara hversu hratt.....