Ég var sammála viðstöddum því að það sé meira við hæfi þrí-þrautgóðra manna að takast á við úthafshákarlana á heil-ólympísku leikunum en það er stefna mín í lífinu að stunda ávallt stórfiskaleik innan um seiðin í bæjartjörninni, sem í þessu tilviki var Bakkatjörn úti á Seltjarnarnesi. Þannig hefur mér í gegnum tíðina tekist að sanka að mér ógrynni verðlaunapeninga með þátttöku í skemmtiskokkum um allt land þar sem ég hef misst töluna af öllum þeim öfum og ömmum með barnabörnum sér við hönd sem ég hef lagt af velli, svo ekki sé minnst á fötluðu fólin í hjólastólunum, húsmæðurnar með barnavagnana og sængurkonurnar sem voru komnar á steypirinn. Því miður hefur mér ekki enn tekist að vinna kvennahlaupið þar sem háhælarnir duttu af skónum mínu síðast og þar á undan féll ég á kyngreiningarprófinu þar sem ég hafði gleymt að raka mig.

Áður en ég held lengra langar mig að útskýra ástæðuna fyrir vali mínu á keppnisvelli. Eins og þið munið þá gerði vinur minn hann Ásgeir Elíasson og Bibba kona hans okkur þá skráveifu að múta mótsnefndinni (þ.e. mér) með því að fá því framgengt að halda síðasta þríþrautarmót á heimavelli sínum í Kópavogi (þó ekki í kálgarði þeirra hjóna eins og leit út fyrir á tímabili). Eins og við öll vitum að þar er þeim skötuhjúum hæg heimatökin sökum hins fjöllótta hálendis sem einkennir Kársnesið en það er aðalástæðan fyrir því að flytja á Reykjavíkurflugvöll út í hafsauga. Ég ætlaði ekki að láta góma mig á jafn hlutdrægan hátt svo ég varð að fara varlega í sakirnar. Heimavöllur minn Seltjarnarnes varð þess vegna fyrir valinu en hann leynir á sér, því að þótt Nesið sé lítið og lágt (lifa þar fáir og hugsa smátt)... -- eins og skáldið kvað -- (ath! Seltjarnarnesið er næsti bær við hliðina á borginni sem ég bý í) þá voru staðhættir engu að síður leynivopnið mitt. Eins og kunnugir vita á Seltjarnarnes nefnilega sameiginlegt með Góðrarvonarhöfða (Hvarfi) að þar ríkir aldrei nein lognmolla. Ég hugsaði mér þess vegna gott til glóðarinnar að keppinautar mínir myndu bókstaflega fjúka úr keppninni. En þar brugðust veðurguðirnir mér illilega þar sem vindurinn varð aðeins ræfilslegur 10 m á sekúndu í mestu hviðunum svo að varla bærðist hár á höfði mínu þó ég hefði gleymt að setja á mig pottlokið í hjólakeppninni. Til að gera illt verra þá hafði framkvæmdanefndin gert mér þá skráveifu að strika út af leiðarkortinu hinn stórgrýtta malarveg sem liggur í kringum gólfvöllinn. Ég hafði nefnilega mætt galvaskur til leiks á "torfærutröllinu" mínu fullviss um að það myndi springa á dekkjunum hjá öllum fáráðlingunum sem ösnuðust til þess að keppa á götuhjólum (racers). Ég á þeim nefnilega grátt að gjalda fyrir öll þau skipti sem þeir hafa valtað yfir "bryndreka-skopparakringlu" mína á Tour d'Island hjólreiðunum sem Rémi hefur komið á fót hér á landi.

Öll þessi tæknilegu mistök gerðu það að verkum að ég varð aðeins þriðji í "hálf-drættings" keppninni. Eins og frægt er orðið þá vann ég hlaupakeppnina í Kópavogsþríþrautinni með miklum yfirburðum sem dómararnir gerðu ógilt með einu pennastriki. Það varð einmitt DV að falli að Þríþrautar-mafían gekk á milli bols og höfuðs á blaðinu eftir að ég birti uppljóstranir mínar á síðum blaðsins hvernig sigurinn hafði verið hrifsaður úr höndunum á mér. Ég vissi að mafíósarnir höfðu ekki fyrirgefið mér þetta svo að það kom mér ekki á óvart að þegar að verðlaunaafhendingunni að þá sýndu þeir sitt rétta andlit og reyndu að bola mér af verðlaunapalli með því að tilkynna að bronsið hefði hlotið hinn dularfulli "þriðji maður" sem Orson Wells lék svo eftirminnilega í einum Hitchcook trylli. Eftir kyrfilega rannsóknarblaðamennsku, sem birtist í framhaldsgreinum í "Séð og heyrt" á næstu dögum, komst ég að því að hinn svo kallaði "þriðji maður" hafði ekki einu sinni lagt af stað í hlaupið þegar verðlaunaafhendingin fór fram. Þegar hið íslenska heilsufæði "kók og prins póló" á í verðlaunahlut þá þarf meira til þess að velta mér úr sessi.

Þrátt fyrir að mótsnefndin hafði breytt keppnisleiðinni og fengið náttúruöflin til liðs við sig til að koma í veg fyrir réttmætan sigur minn hefur sálfræðingur minn tjáð mér að útslagið hefði gert að Hjalti Kristjánsson sem vann hálf-þríþrautarkónginn að þessu sinni hefur sinn bakgrunn úr meistaradeildinni í fótbolta en minn bakgrunnur kemur frá júdó sem er japönsk fjölbragðaglíma. Eins og við öll vitum sem fylgjumst með fótbolta að þá eru fótboltamenn afar bragðvísir þannig að ég hef ákveðið að leggja júdó-iðkun á hilluna og stunda í þess stað einungis fótbolta sem undirbúning fyrir næstu þríþrautarkeppni.

Ágætu þríþrautarar, ef þetta er sú mynd sem þið viljið að utanaðkomandi aðilar fáið af okkar frábæra íþróttafélagi, keppnishaldi og keppendum þá verðið þið að hrista af ykkur slenið og senda inn keppnissögur af ykkar eigin keppnisreynslu. Það er eina leiðin til þess að reka öfugt ofan í mig allt bullið og slúðrið. Til þess er þessi rit-leikur gerður.