Kópavogsþríþraut 2006 - frá formaninum

Skrifað af Jens Viktor Kristjánsson

sunnudagur, 14 maí 2006

Það leit út fyrir flott veður fyrir þríþraut þegar ég fór á fætur kl.7, en ég vissi að það gæti verið dálítið kalt. Eftir að hafa hjólað í Kópavoginn til Ásgeirs og Bibbu og hjálpað aðeins til við að ferja það sem til þurfti yfir í Sundlaug, ákvað ég að rúlla hjólahringinn einu sinni. Ég sá að það yrði fínt að hjóla þessa leið, það yrði ekkert of kalt og lítill sem enginn vindur. En flugurnar komu mér aðeins á óvart, eins gott að hjóla ekki með galopinn munninn... Eftir hefðbundið undirbúningsstress; koma hjóli, skóm og öðru dóti fyrir á skiptisvæðinu, og koma sér út í laug, muna að synda smá upphitun (sem varð ekki nema lúshægir 100m), var maður orðinn spenntur að byrja. Bibba stýrði öllu af röggsemi á bakkanum, fór yfir helstu atriði og ræsti hópinn. Ég hafði raðað mér í hröðustu brautina af mikilli bjartsýni, en eftir fyrstu 100m hélt ég að ég kynni ekki lengur að synda! Ég var í tómu ströggli með að halda í við Remi og Ásgeir (Óli Marteins var auðvitað stunginn af) og Dagur var að narta í hælana á mér. Það versta var að mér leið alveg bölvanlega, náði ekki andanum og bæði hendur og fætur eins og blý. Tók smá stöðutékk eftir 150m, syntu 25m á bringu, og reyndi svo að stilla mig af og synda á mínum hraða. Það gekk næstum því, ég náði amk að klára sundið, en var langsíðastur upp úr á minni braut. Jæja, þá er bara að vona að ég sjái þá fara út af skiptisvæðinu og eigi einhvern smá séns að ná einhverjum þeirra á hjólinu. Hljóp eins og ég gat niður á skiptisvæði og það gladdi mitt litla hjarta að sjá Dag, Remi og Ásgeir ennþá þar og ekki komna á hjólin. Dreif mig eins og ég gat í skó og bol, og á hjólið. Þegar ég kom niður á stíginn sá ég í afturendann á Einari Kristins og þar rétt fyrir framan þrjá í hnapp, það hlutu að vera Remi, Dagur og Ásgeir. Keyrði eins og ég gat fyrsta hringinn, fyrst gerðist lítið en svo fór ég að saksa á þá, fyrst náði ég Einari, hann virtist vera að hægja á sér. Var síðan að ná í rassinn á Ásgeiri þegar hann kallar á Remi og Dag, sem voru aðeins á undan honum, þeir höfðu misst af beygjunni upp Urðarbrautina. Súrt fyrir þá, en þeir tapa vonandi ekki alltof miklu á þessu. Ég keyrði fram úr Ásgeiri í brekkunni, og síðan eins hratt og ég gat næstu 2 hringi, leit aldrei aftur - varð bara að reyna að ná eins miklu forskoti á hlauparana eins og ég gat. Sá Óla loksins þegar ég kom að skiptisvæðinu, þá var hann byrjaður að hlaupa, útilokað að ná honum í þetta sinn. Dreif mig af hjólinu í hlaupaskóna, alltaf jafnerfitt að hlaupa af stað, og upp grasbrekku! Hlaupið gekk þó merkilega vel, gat aukið hraðann alla leið, beið samt alltaf eftir að Dagur eða jafnvel Burkni eða Trausti kæmu í bakið á mér. Var mikið feginn þegar ég kom í mark :) Enda var Dagur ekki langt á eftir. Menn komu síðan allir hressir í mark, gott veður tryggir yfirleitt gott skap :) Flott þraut að baki, skipulagningin stóðst, aðstaðan að mestu mjög fín. Hlakka til að gera enn betur á næsta ári. kv, Jens

Síðast uppfært ( sunnudagur, 14 maí 2006 )

 

< Fyrri