Karen Axelsdóttir, sem er búsett í London, vann bronsverðlaun í sínum aldursflokki á Heimsmeistaramótinu í þríþraut sem haldið var í Hamborg, Þýskalandi um helgina.
Karen hefur aðeins stundað þríþrautina í rúmt ár og því er þetta ótrúlega flottur árangur hjá henni.  Karen hefur verið í sambandi við okkur í ÞRÍR þar sem hún hefði gjarnan viljað keppa fyrir hönd Íslands, í stað Bretlands, en sökum smæðar okkar félags þá hefur ekki (ennþá) verið grundvöllur fyrir því.
En við höfðum samband við hana eftir frammistöðuna um helgina og hér fyrir neðan er þríþrautarsaga hennar...

Þetta var alveg ótrúlegt að sjá allan þennan fjölda af þríþrautarfólki alls staðar af úr heiminum, og stuðningurinn alveg magnaður þar sem völlurinn lá um mið bæinn af miklu leyti. London triathlon var bara lítið í samanburði við stemminguna þarna.

Þetta gekk alveg vonum framar. Ég fékk bronsverðlaun í mínum aldursflokki og ég var sjöunda yfir alla keppendur. Getið séð tímana á linknum: http://www.hamburgcityman.de/hamburgcityman/ergebnisse.php?lang=en <https://exchange.lse.ac.uk/exchweb/bin/redir.asp?URL=http://www.hamburgcityman.de/hamburgcityman/ergebnisse.php?lang=en>

Alsæl með það, en ég var að vonast eftir ca 15 sæti í age-grúppunni og 30 sæti overall. Sundið var slakt, vatnið var kalt (mv í London) og slagur meira en hálfa leið. Náði samt að vinna upp slatta í transitioninu sem var 800 m langt hlaup. Hjólið gekk fínt, því miður lítið klifur en hjálpaði mér að leggurinn var 22 km.  Hlaupið var 5.4 km og nánast flatt en transition af hjólinu var 550 m í stað 800 m. Aldrei séð  eins langt transition.

Það væri gaman að  senda keppendur frá Íslandi á næsta heimsmeistaramót sem er í  Vancover, Canada í júní á næsta ári, en við hljótum að eiga rétt á 4-5 plássum.  Hér  er í Bretlandi er erfitt að komast inn þar sem sportið er svo vinsælt en hvert land má bara hafa ákveðinn fjölda keppenda.

Ég þurfti gjörsamlega að þræla mér útí sumar til að vinna pláss í  liðinu,  en bara 4 efstu af 1100-1200 keppendum  í 4 úrtökumótum komast inn, þannig að það má lítið út af bera og ég lenti í ýmsum hrakningum.  Er reyndar búin að tryggja mér pláss fyrir næsta ár en það væri skemmtilegra að keppa fyrir Ísland. Ég kvaliferaði upphaflega fyrir ólympíska vegalengd sem er meira mín vegalengd, en þeir leyfðu mér að skipta við eina í sprint liðinu.  Er að skila Mastersritgerðinni minni næsta mánudag og sá fram á lítinn tíma til æfinga í ágúst þar sem ég er líka að pússla inn að hugsa um börnin mín tvö. Hentaði því betur að taka sprint og gat viðhaldið forminu með stuttum en erfiðum æfingum.

Ég bý í Kew Gardens sem er úthverfi í London (hálfgjör Garðabær Lundúna) og æfi að mestu með klúbb sem heiti Kingfisher Triathletes. Hér er frábær  stemming í kringum sportið en þríþraut er mest vaxandi íþrótt í Bretlandi, amk 15 klúbbar bara hér í London  og t.d farið að sýna mikið á Sky og fjalla um í blöðum. Það eru endalaust mörg  mót í gangi og ég væri meira en til í að aðstoða ef einhver úr klúbbnum heima vill koma út og keppa, en ég þekki vel hvaða mót eru sterkust, hverjir eru skemmtilegustu vellirnir osfrv. þannig að óþarfi að finna upp hjólið aftur þar ef fólki vantar upplýsingar.

Fyrri afrek eru ekki mikil mest held ég bara genetísk heppni ;-) Ég var í frjálsum er ég var yngri, tróð mér oftast uppá verðlaunapall á mótum en var aldrei að gera þetta af neinu viti og æfði bara þegar ég var í stuði. Hreyfði mig svo varla frá aldrinum 16-28, við hjónin eignuðumst 2 börn en ég fékk þá nóg, kom mér í gott gym form og fór út að hlaupa styttri vegalengdir.

Ég byrjaði bara í þessu í maí í fyrra (2006) en vinur minn plataði mig í að taka þátt í Jersey Triahtlon sem var haldið var í Sept um 5 mán seinna. Án þess að vita neitt um sportið ákvað ég bara  að keyra bara á þetta og keypti mér svokallaðan Tri-pack, hjól, búning og þetta helsta fyrir 1000 pund fyrir bæði mig og manninn minn.  Þar með var búið að eyða of miklum peningum til að geta hætt við. (Maðurinn minn var ekki mjög sáttur til að byrja með og fannst þetta alveg fáranlegt að fara að synda kl 7 á helgarmorgnum í ísköldu stöðuvatni, en vatnið er bara opið til 9).  Kunni eins og flestir Íslendingar ekki að synda almennilegt skriðsund og hafði ekki átt hjól síðan 1997. Googlaði bara næsta klúbb og mætti. Gerði mig að algjöru fífli í lauginni en gat hins vegar strax hangið í hjólagrúppunni og fleytti mér í gömlum grunni gegnum hlaupin. Svo vatt þetta bara uppá sig, fannst þetta strax þvílíkt gaman, sérstaklega hjóreiðarnar .Vann mína fyrstu þríþraut  (400m,10k,5k) 202 keppendur  eftir 7 vikna þjálfun. Eftir það fóru félagar mínir að pressa á mig og  þá fór ég raunverulega að byggja mig upp til að ná góðu sæti í Jersey. Vann ólympísku þrautina í Jersey á 2:22:21 (mjög hilly bike).

Það var svo mótshaldarinn þar sem er fyrrum atvinnumaður sem hringdi í mig og kvatti mig til að  reyna að qualifya í breska liðið fyrir Hamborg, en það þykir mjög virðingarvert hér að komast í liðið og það varð mitt takmark óháð árangri á heimsmeistaramótinu.  Ég datt í gryjuna sem flestir þekkja, hafði ekki næga þekkingu, byggði ég mig of hratt upp, endaði með lungnabólgu í lok feb og var 2 mánuði frá æfingum í mars og apríl. Var mjög erfitt að byrja aftur en náði 3 sæti á stóru móti í maí sem var ágætis búst. Komst ekki í þáttökusæti  í fyrst qualifiernum mínum í Shropshire, lenti í 9 sæti með 2:19:07 of hljóp eins og auli á 43 en maður þarf undir 2:15  á standard velli til að eiga séns. Villtist á hlaupa leiðinni í Dambuster sem var annar qualifer af þremur og missti þar með 4 sætið sem ég var búin að leggja allt mitt í. Það var ekki mikið eftir í tanknum eftir 2 full blast ólympískar þríþrautir á 2 vikum, en þetta hafðist í þriðju tilraun þrátt fyrir 2 mín helmet sekt. Þannig að þetta er ekki búið að vera bein braut en gengið samt framar öllum vonum.  

Er ekki á leiðinni heim svo ég viti næstu vikur, en kem samt heim ca 4 sinnum á ári. Væri mjög gaman á hitta fleiri Íslendinga í sportinu. Vona að ég geti verið öðrum einhver hvatning og meira en boðin og búin til að aðstoða með æfingar, deila reynslu héðan ofl ef ykkur vantar.

Bestu kveðjur, Karen